نبض اقتصاد در چاپخانه‌ها نمی‌زند!

نبض اقتصاد در چاپخانه‌ها نمی‌زند!
نبض چاپخانه‌ها را که بگیری، کم‌وبیش کیفیت حال اقتصاد کشور و حال‌وروز جامعه دستت می‌آید. به‌عبارت‌دیگر نبض اقتصاد در چاپخانه می‌زند.
وقتی چاپخانه‌ها از رمق افتاده باشند، یعنی خیلی پیش از آن، بسیاری از واحدهای تولیدی بی‌رمق شده‌اند، حتی در صنایع غذایی و دارویی، تولید کاستی گرفته و سفارش برای ظروف و جعبه و انواع بسته، کم و کمتر شده است و توریسم گرفتار رکود کامل شده است.
این خلاصه حال‌وروز چاپخانه‌ها و نیز کسب‌وکار و تولید در کشور بود. تنها از همین دو پاراگراف کوتاه می‌توان نتیجه گرفت که جامعه در شرایط خوبی به سر نمی‌برد. بیکاری، کاهش قدرت خرید، گرانی و بعد بحران‌هایی که یکی پس از دیگری سر باز می‌کنند. (مثل مشکل مسکن، کاهش رفاه و انواع بحران‌های اجتماعی که از حوصله این چند سطر بیرون است.) چاپخانه‌های بیکار، یعنی بیکاری در همه شاخه‌های فرهنگ، تجارت، تبلیغات، تولید و صادرات.
اما مختصر کاری هم اگر باشد، چاپخانه‌ها ریسک انجام آن را نمی‌پذیرند. از سفارش یک کار تا تحویل آن، چه‌بسا قیمت مقوا و مرکب آن‌قدر بالا برود که همه دریافتی چاپخانه، جبران هزینه‌های این دو قلم را نکند. کافی است یک کار براثر سهل‌انگاری یا اشکال فنی خراب شود، همه درآمد چاپخانه را باید برای جبران آن کنار بگذارند. این‌ها مسائل کوچکی نیست. مسئولان باید به فکر چاره باشند.
علاج کار وعده وام و کمک نقدی و غیره نیست. وعدهایی که اغلب در پیچ‌وخم بوروکراسی بانک‌ها، تحقق پیدا نمی‌کند و در صورت تحقق، به خاطر نرخ بهره و نبود درآمد، امکان بازپرداخت آن‌ها نیست و اساساً با رشد تورم، مثل برف در آفتاب تابستان، آب می‌شوند.
اما بااین‌همه مشکلات، جا دارد یک‌بار دیگر به دولت یادآور شویم که با قطع اینترنت (آن‌هم به مدت سه ماه) رنجی مضاعف را به مردم و به‌ویژه به خانواده چاپ و بسته‌بندی، تحمیل نکنید. لطفاً ببینید آن بهانه‌هایی که برای توجیه قطع اینترنت بیان‌شده، تا چه حد از سوی مردم پذیرفته‌شده و چه دلخوری سنگینی برای اقشار مختلف و کسب‌وکارهای گوناگون فراهم آورده است.
دسترسی آزاد به اینترنت از حقوق اولیه شهروندی است. حاکمیت به‌صرف این‌که حاکم است، نمی‌تواند به‌دلخواه و به مدت چند ماه، خودسرانه، این حق ملت را ضایع کند. لطفاً به مردم ایران اعتماد کنید و پای خود را از روی سیم اینترنت بردارید.